Perú V

Lokadagur göngunnar hófst snemma. Mæting niður í móttöku um miðja nótt og gengið að hliðinu sem fólk fer í gegnum til að ganga síðasta spölinn upp í MP.


Ástæðan fyrir þessu næturbrölti var að vera með fyrsta fólki í röðinni við hliðið. Það þýddi að við yrðum með þeim fyrstu til að hlaupa upp á topp þann daginn, á undan fyrstu rútunum uppeftir og þar af leiðandi með þeim fyrstu inn í borgina sjálfa. Þannig gætum við tekið góðar myndir af borginni áður en allt fylltist af fólki.



Það er í raun endalaust hægt að skrifa um borgina sjálfa. Það var mögnuð upplifun að skoða þetta, sérstaklega að hafa Walter leiðsögumann sem sagði okkur söguna á bakvið byggingarnar, hverjar væru þær helstu og hvaða tilgangi þær þjónuðu.



Ég hafði hugsað mér að gera Maccu Picchu nánari skil á bloggsíðunni við tækifæri, eitthvað sem ég nenni ekki að skrifa í símann, og þegar ég verð kominn með betri myndir! Fylgist því með því á www.andriv.com





Eftir nokkrar klukkustundir á rölti um MP héldum við til baka niður í bæinn þar sem við tók bið eftir lestinni til baka í Cusco.
Frábærri ferð var þar með lokið og ný ævintýri framundan.









- Posted using BlogPress from my iPhone

Perú IV

Dagur 3

Dagurinn var tileinkaður göngu um frumskóginn. Vöknuðum um 7 leytið og fengum heitt te inn í tjald. Eftir morgunverð var rölt af stað.

Í skjóli þess að um nokkra lækkun var að ræða vorum við í upphafi bjartsýn að ganga dagsins yrði nokkuð þægileg.





Hún reyndist nú samt lúmskt erfið því stígurinn gegnum skóginn var sjaldnast sléttur og beinn, heldur hlykkjóttur upp og niður sem og hægri vinstri.

Við sáum allskonar ávexti á leiðinni og rættist þarna gamall draumur minn að tína og borða villt jarðarber út í skógi. Berin voru lítil og smökkuðust mjög vel, akkúrat eins og svona ber eiga að smakkast.
Einnig fundum við ástaraldin (e. passion fruit), villta banana, ananas (einhvern ættingja), melónur, avocado, lime, kaffibaunir og ég veit ekki hvað og hvað.
Við sáum ekki bara ávexti heldur rákumst við t.d. á svín á rölti.




Það var alveg magnað í þessari göngu hvað við rákumst oft á sölufólk og litlar sjoppur. Það var sama hversu hátt við vorum eða hversu langt frá næstu þyrpingu, alltaf gat maður reglulega keypt sér ískalda kók.




Eftir hádegi komum við til Sahuayaco (Lucmabamba) þar sem við borðuðum áður en við fórum með rútu til Santa Teresa þar sem við gistum þriðju nóttina.

Nú sjá væntanlega margir fyrir sér rútu en reyndin er sú að þetta var ekki eiginleg rúta heldur sendibíll af gerðinni Jin Bei frá framleiðandanum Haise, með bekkjum fyrir farþegana. Í okkar tilfelli vorum við 18 í bílnum að meðtöldum bílstjóra og aðstoðarmanni hans sem hékk hálfur út úr bílnum.



Við komumst að sjálfsögðu heil á leiðarenda til Santa Teresa. Daginn enduðum við í heitum náttúrulegum laugum, þar sem heitt vatn sullaðist út úr klettaveggjum. Mjög handhægt.




Dagur 4

Síðasti göngudagurinn fyrir Machu Picchu.
Plan dagsins var að ganga meðfram ánni Urubamba, sem liggur því sem næst hringinn í kringum M.P. í bæinn Aguas Calientes sem er miðpunktur flestra ferðalanga sem sækja Inkaborgina heim.

Dagurinn byrjaði nokkuð vel því kokkarnir höfðu bakað fyrir hópinn þessar fínu kökur (miðað við aðstöðuna sem kokkarnir höfðu er þessi bakstur því sem næst kraftaverk).







Annars fór dagurinn að mesti bara í göngu um skóg, meðfram lestarteinum áleiðis í bæinn þar sem við kæmum til með að gista.








Á tímabili gengum við aftan við fjallið sem hýsir Inkaborgirnar og sáum örlítið brot af þeim aftanfrá, það gaf smá "kick" fyrir restina af göngunni.





Svo þurfti að nesta sig vel fyrir gönguna.




Svo komum við undir myrkur á áfangastað og fengum eigin hótelherbergi. Það var virkilega ljúft að leggjast í rúm, þó svo að nóttin yrði stutt því það var ræs klukkan 3:45.

Perú III

Einn megintilgangur ferðarinnar til Perú var að heimsækja Inka-borgina Machu Picchu. Það hafðist loksins eftir langt og strembið fimm daga ferðalag. (Sökum internet-leysis var ekki hægt að koma ferðasögunni fyrr á netið.)


Það eru margar mögulegar leiðir til að komast þarna uppeftir. Við völdum sannanlega ekki auðveldustu leiðina, völdum göngu sem heitir eftir fjallinu Salkantay og tekur fimm daga og fjórar nætur, fer hæst í nærri 5.000 metra yfir sjávarmáli og lægst í um 1.500m og hitinn er á bilinu 0-30 gráður. (National Geographic setti þessa göngu á lista yfir 15 bestu göngur heims)


Dagur 1

Dagurinn hófst snemma. Klukkan var stillt á 4:00 og brottför áætluð hálftíma síðar.
Eins og heimamanna er siður var lagt í'ann svolítið seinna en upphaflega stóð til.
Við byrjuðum á þriggja klst rútuferð í þorp sem heitir Mollepata (2.700m), þar sem við fengum morgunverð og hittum fólkið og leiðsögumanninn sem við kæmum til með að ferðast með næstu daga.
Rútuferðin var reyndar nokkuð áhugaverð. Við fórum með local bus sem var alltaf að stoppa og taka fólk upp í og skila öðru af sér. Sannkölluð sveitarúta.

Eftir morgunverð var gengið af stað. Fyrsti leggurinn var um 3 klst ganga þar til við fengum hádegismat, komin upp í 3.315m.
Auk leiðsögumanns var kokkur, aðstoðarkokkur og "hestamaður" sem sá um hrossin og asnana sem báru hluta af farangrinum.
Eftir mat hélt gangan áfram uns við komum um 17 leytið innst í dalinn Soraypampa (3.750m) þaðan sem glæsilegt útsýni var upp í Salkantay fjallið og um 18km að baki. Þegar myrkrið skall á var fegurðin ótrúleg. Kolniðamyrkur, enda ekkert rafmagn, himininn svo stjörnubjartur að hann var nánast hvítur og sást í hvíta snæviþakta toppa annars vegar Salkantay (6.271 metra hátt) og hins vegar Huamantay (5.450 metra hátt). það var eins og tindarnir væru upplýstir, svo bjartir og hvítir voru þeir. Án eða ein fallegasta náttúra sem undirritaður hefur upplifað.

Um nóttina sváfum við í litlum (Rúmfatalagers) kúlutjöldum á grjót/malarplani, á dýnum sem voru á þykkt á við kreditkort með góðri heimild!
Þetta var svefnbúnaður okkar næstu þrjár nætur.

Dagur 2

Ræs kl 4.30 og langur dagur framundan. Við vorum vakin og okkur fært heitt kóka-te inn í tjald. Það var engu að síður erfitt að koma sér á fætur, enda hitastigið rétt um frostmark, kolniðamyrkur og líkaminn svolítið stirður eftir fyrsta daginn.

Fyrsti dagurinn gekk ekki alveg áfallalaust fyrir sig því háfjallaveikin lét aðeins sjá sig í íslenska hópnum og slappleiki, höfuðverkur ofl. í samræmi við það. Eftir yfirlegu var ákveðið að borga nokkrar krónur aukalega og sitja fyrsta legg morgundagsins á hestbaki enda var um að ræða hækkun úr 3.750m í 4.600m upp undir Salkantay og ekki víst að allir í hópnum myndu þola þau átök.

Sumir sátu asna en ekki hest og einn fékk ekki að "stýra" sínu hrossi (það þrengir hringinn þegar ég segi að ég, fyrrum bronsverðlaunahafi í fimmgangi, var með minn taum.) Ferðin upp gekk ljómandi vel. Þegar göngufólkið kom uppeftir lágum við í sólbaði og einbeittum okkur að því að anda, enda ekki vanþörf á í þessari hæð.

Við stödd uppi í tæplega 5 þúsund metrum og Sarkantay í baksýn.

Sjálfsmynd af okkur Guðnýju.

Áfram var haldið, nema nú lá leiðin niður á við til móts við frumskóginn. Um tíma var þetta eins og að ganga um hálendi Skotlands.

Skoska hálendið

En á endanum komum við niður í skóginn. Þar fann undirritaður m.a. villt ber sem heita Mora og smakkastst svipað og íslensk rifsber.

Mora-berry. Býsna bragðgóð.

Guðný, Þórólfur og Lára ásamt Walter leiðsögumanninum okkar.

Dagurinn endaði í Collpapampa (2.730m) og um 19km að baki. Tjöldunum var tjaldað á grasi, sem var mun bærilegra en mölin fyrstu nóttina.

Tjaldsvæðið þar sem við gistum. Takið eftir glæsilegu tjöldunum.

Ferðasagan fyrir næstu tvo daga mun vonandi birtast hérna á morgun. 

- Posted using BlogPress from my iPhone

Peru II

Dagarnir líða hratt hèrna í Perú. Síðast þegar èg skrifaði vorum við í rútu à leiðinni i bæ sem heitir Parancas og liggur að Kyrrahafinu sunnarlega í landinu. Gjarnan er talað um Paracas og borgina Pisco í sömu andrá enda liggja þær hlið við hlið. Pisco er einnig nafnið á þjóðardrykk perú-búa sem er virkilega fínt brandí vín

Þann 15. ágúst 2007 varð mjög öflugur jarðskjálfti í Perú, um 8 stig (lókal fólkið vildi meina að hann hefði náð 8.6 stigum - ég hef ekki haft tíma til að kynna mér hvað er til í því). Þetta svæði fór mjög illa út úr hamförunum. Mörg hundruð manns létum lífið og mikid af byggingum hrundi til grunna. Sumar hverjar hundruð ára gamlar, enda á þetta svæði sér sögu allavega frá 700 fyrir krist. Íbúarnir hafa kvartað undan því að hafa orðið útundan í uppbyggingunni eftir skjálftan. Lítið fjármagn skilaði sér á svæðið og því var uppbyggingin lítil og hæg. Þetta má glögglega sjá á svæðinu, frekar hrörlegt allt saman.

Þarna fórum við í tvo nokkuð skemmtilega túra. Annar var bátsferð að eyjum sem kallast Islas de Ballesta og eru stundum kallaðar Galapagos fátæka mannsins. þar sáum við mikið og flott fuglalíf sem og sæljón og höfrunga svo eitthvað sé nefnt. Aðra eins fuglamergð hef ég aldrei séð, enda er það iðnað safna fugladritinu og selja sem áburð.

Síðar um daginn fórum við í skoðunarferð í þjóðgarð (Reserva Nacional de Paracas) sem hýsir þúsundir fuglategunda, tugmilljóna ára gamla steingervinga og jarðlög. Ágætis ferð þar.

Daginn eftir héldum við í borgina Ica, sem er skammt í burtu. Þar fórum við m.a. í vínsmökkun og fengum kynningu á vinnsluferlinu. Því miður voru við ekki á uppskerutíma því þá er víst svaka stemming að stappa á berjunum og drekka og dansa.

Eftir vínsmökkunina héldum við til Huacachina sem er pínulítið þorp byggt í kringum vin sem er í eyðimörkinni sem umleikur Ica. Þetta var býsna flott sjón að sjá allt í einu tjörn umkringda vatni og trjám, og að sjálfsögðu veitingahús og sölumenn.
Þarna fórum við á sérstökum grindarbílum og keyrðum um eyðimörkina og stukkum fram af sandhengjum og yfir hóla. Einnig voru sandbretti með í ferðinni sem við renndum okkur á niður þverhnípta sandhóla og hæðir. Virkilega gaman og vonandi mun ég fyrr en síðar setja inn myndir.

Núna erum við í miðri 17 tíma ferð með næturrútu á leiðinni til Cuzco, þaðan sem við röltum áleiðis upp í Machu Picchu.



Í beinni loftlínu er ferðin ekki margir kílómetrar. Það er hins vegar hægara sagt en gert að feta sig upp Andersfjöllin. Vegirnir eru hlykkjóttir í snarbröttum fjallshlíðunum og því um að gera að fara varlega.




Ég veit ekki hvernig myndirnar koma út. Þetta er allavega tilraun til að sýna útsýnið sem við höfum. Myndirnar teknar á símann út um glugga á rútunni á blússandi ferð.





Kveðja úr Andersfjöllunum, Andri Valur, Guðný, Þórólfur og Lára.




- Posted using BlogPress from my iPhone

Perú I

þegar þetta er skrifað erum við stödd í rútu á leiðinni út á land í Perú, eftir að hafa eytt fyrstu dögum í höfuðborginni Lima.

Ferðalagið var nokkuð langt og strembið. Flug frá Íslandi til New York, bið þar í nokkra klukkutíma og svo langt næturflug til Perú. Að sjálfsögðu erum við búin að hitta islending. Í flugvélinni hittum við konu sem heitir Anna, býr í NY og starfar sem ljósmyndari. Hún var að fara upp í fjöllin að mynda fyrir eitthvað tímarit.







Fyrsta menningarsjokkið kom fljótlega eftir að við lentum í Lima, nánar tiltekið þegar við tókum fyrsta leigubílinn. Allstaðar er fólk varað við leigubílstjórum borgarinnar þannig að við vorum sérstaklega tortryggi þegar Ivan leigubílstjóri hengdi sig á okkur og vildi endilega skutla okkur í bæinn. Við létum okkur hafa það og hann reyndist bara ágætis kall. Reyndar ekkert sérlega góður bílstjóri, fór stundum yfir á rauðu og gleymdi sér stundum þegar hann var að segja sögur en hann fann fyrir okkur mjög fínt hostel og kom okkur heilum þangað.
Hann sagði við Guðnýju að hún liti út fyrir að vera ólétt. Miðað við að ég hef séð hana drekka bæði bjór og rautt síðan við komum þá trúi ég henni að hann hafi haft rangt fyrir sér!

Umferðarmenningin hérna er alveg mögnuð. Löngu búið að finna upp bílflautuna en enn þá eru stefnuljósin svo gott sem óþekkt uppfinning. Þá er ekki óalgengt að sjá sjúkrabíla með sírenur og blikkandi ljós að reyna að komast áleiðis en engum dettur í hug að gefa eftir sitt pláss og hleypa þeim fram úr. Hugsanlega er því ekkert fljótlegra að fara með sjúkrabíl en taxa!







Verðlagið er sæmilegt. Við erum núna á leiðinni úr höfuðborginni, þar sem allt er dýrara enn út á landi, þannig að verðlagið á að fara lækkandi núna.



Látum þetta duga í bili. Kveðja Andri Valur, Guðný, Þórólfur og Lára.